ഓടക്കുഴല്‍ വാദ്യം

Courtesy: Wikimedia.org

മൊഞ്ചായ്ക്കരത്താല്‍ തഴുകിത്തലോടി-
ച്ചെഞ്ചുണ്ടു തൊട്ടൂ, മുകരുന്ന നേരം
കൊഞ്ചിച്ച നാദ, ക്കുഴലിന്‍നിവേദ്യം
പഞ്ചാമൃതത്തി, ന്മധുരപ്രസാദം

        കണ്ടീടുകേമം സുരഗംഗമദ്ധ്യേ
        തണ്ടാംകടക്കോല്‍ തിരിയുന്ന കാലം
        ഉണ്ടായതാംനല്‍ നവനീത ഗീതം
        ഇണ്ടല്‍വിരാമം സുഖദപ്രവാഹം

തോയംതുളുമ്പും നിറമാരിവര്‍ഷം
പെയ്യുന്നനംഗം നിറയുന്നു സര്‍വം
മായംകുറഞ്ഞാ മഴവില്ലു ചേലായ്
മേയും മനസ്സില്‍ മുരളീനിനാദം

        മഞ്ഞക്കടമ്പി, ന്മുടിനാരു തോറും
        മഞ്ഞിറ്റുവീഴ്ത്തീ, മധുരാനുരാഗം
        മഞ്ജീരനാദം സുമസാര വൃന്ദം
        നെഞ്ഞിന്റെയുള്ളില്‍ നിറദീപ്തരാഗം

ആസ്യംവിലാസം നടനസ്യ ലാസ്യം
വാസന്തപൂവിന്‍ മധുമന്ദഹാസം
വീശിക്കുളിര്‍ന്നൂ നയനാഭിരാമം
പാശംവെടിഞ്ഞൂ ഹൃദയപ്രയാണം

        കണ്‍കോണിലൂറും പ്രണയാര്‍ദ്രഭാവം
        വെണ്ണീറു ചൂഴുന്നഴലിന്‍പ്രരോദം
        വിണ്‍കൊണ്ടദൃശ്യ പ്രണതപ്രഭാവം
        എണ്ണീടലാമോ സരസപ്രപഞ്ചം

നീലാംബരത്തില്‍ മതിചന്ദ്രബിംബം
ചേലും നിലാവായൊഴുകും സരസ്സില്‍
ആലസ്യമില്ലാ മിഴിയെത്തുറന്നൂ
നീലാമ്പലെല്ലാം നിറയുന്നപോലേ

        നേരൊത്തപൈമ്പാല്‍ നുരയും സുഗീതം
        പാരംശ്രവിപ്പൂ അനുവാചജാലം
        കോരിത്തരിച്ചെ, ന്മനവും സമുഗ്ദ്ധം
        പാരില്‍പ്രസീദ, പ്പരമാര്‍ത്ഥ സിദ്ധേ

---

വൃത്തം - ഇന്ദ്രവജ്ര.
പ്രചോദനം - ശ്രീനാഥന്റെ കവിത അറിയാതെ പോകുന്ന ക്യാമ്പസ് വായിച്ചപ്പോള്‍ ചതുരക്കവിത മുനയൊടിച്ചു വൃത്തത്തിലാക്കാന്‍ തോന്നി.

നഷ്ടപ്രണയം

മാനത്തെ നീലക്കയത്തില്‍
പതഞ്ഞു തുളുമ്പിയ നിലാവ്
കുളുര്‍ ചന്ദനത്തൊടുകുറിയും
നക്ഷത്രക്കടുക്കനുമിട്ടു

നിശാഗന്ധിയുടെ മണം പേറി
ചില്ലകളില്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞു
പ്രണയാതുരനായി
വിഹ്വലചിത്തനായി
അവളെ കാത്തുനിന്നിരുന്നു

അവളറിയാതെ
നിലാവിന്റെ നിറവും
മൃദുത്വവും പൂത്തുലഞ്ഞ
തരള മേനി ഉരുവിട്ട്
അവന്‍ നിഴലുകൊണ്ട്
പടം വരച്ചു

മയ്യെഴുതിയ നീളന്‍ കണ്ണുകളുടെ
ആഴങ്ങളില്‍ മുങ്ങിത്താണ്
എള്ളിന്റെ നിറവും മണവുമുള്ള
മുടിത്തിളക്കത്തില്‍ മയങ്ങിയ
അവന്‍...
ചെഞ്ചുണ്ടിലെ
പുഞ്ചിരി മുത്തുകള്‍
നെഞ്ചിന്‍ കൂടില്‍
താഴിട്ടു സൂക്ഷിച്ചു

പതിഞ്ഞ പ്രകൃതമുള്ള നിലാവിനെ
അവള്‍ പ്രണയിച്ചില്ല

അവള്‍ മഴയെ പ്രേമിച്ചിരുന്നു...
തുടിച്ചു തുള്ളുന്ന മഴയെ

കരിനീല മേഘങ്ങള്‍ കുടഞ്ഞു
വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചു കുസൃതി കാട്ടി
മരങ്ങളില്‍ കിങ്ങിണി കെട്ടി
താളത്തില്‍ പാടി അവളെ രസിപ്പിച്ചു

ഇടയ്ക്കു ചൊടിച്ചു കയര്‍ത്തും
പിന്നെ കാറ്റിന്‍റെ ഊഞ്ഞാലാടിയും
പുരപ്പുറത്തു നിന്ന് അഭ്യാസം കാട്ടിയും
മഴ അവളെ ത്രസിപ്പിച്ചു

ഒടുവില്‍, അവളുടെ മുടിയിഴകളില്‍ മഴ അരിച്ചിറങ്ങി
മുഖത്തു കുങ്കുമം പടര്‍ന്നൊഴുകി
അവളുടെ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകള്‍ കൂമ്പിമയങ്ങി
കവിളില്‍
അധരങ്ങളില്‍
രോമകൂപങ്ങളില്‍
മഴ ഇറ്റിറ്റു വീണു

മഴയുടെ ശമനതാളത്തില്‍ അവള്‍ അലിഞ്ഞുറങ്ങിയില്ലാതെയായി

അന്ന്...അന്നൊരു അമാവാസിയായിരുന്നു...

ഒരു സ്നേഹിയുടെ വിളി

പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, നീ എവിടെ?

ജലകണങ്ങള്‍ തൂകിത്തഴുകുമ്പോള്‍
അമ്മിഞ്ഞ കൊതിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ
നിന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന
പൂക്കളുടെ കൊച്ചു പറുദീസയിലോ?

അതോ, പൂജാഗൃഹത്തിലെ
നിന്റെ നന്മ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ശ്രീകോവിലില്‍
ഞാന്‍ ഹൃദയവും ആത്മാവും ആഹൂതി ചെയ്ത
നിന്റെ തിരുസ്വരൂപത്തിലോ?

അതോ, നീ ദിവ്യമാം അറിവു നുകര്‍ന്നു
പുസ്തകക്കൂമ്പാരങ്ങളില്‍ പൂഴ്ന്നിരിക്കുന്നോ?

എന്റെ ആത്മചാരീ, എവിടെ നീ?

അമ്പലത്തിരുനടയില്‍  തപസ്സിരിക്കുന്നോ?
നിന്‍റെ  സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശ്രായമായ
കഴനിയിലേക്കു പ്രകൃതിയെ വിളിച്ചിറക്കുന്നോ?

അതോ, ആത്മാവിന്റെ മധുരം പകര്‍ന്നു
തകര്‍ന്ന ഹൃദയമുറിവുകളുണക്കി
കൈകളില്‍ സമ്മാനങ്ങള്‍ നിറച്ചു
നീ പാവങ്ങളുടെ കുടിലിലിരിക്കുന്നോ?
 

നീ സര്‍വവ്യാപിയായ ജഗച്ചൈതന്യം
നീ കാലാതീതയായ ശക്തിസ്വരൂപിണി

നമ്മളാദ്യം കണ്ട നാള്‍ നിനക്കോര്‍മ്മയുണ്ടോ?
നീയെന്ന ചൈതന്യ പരിവേഷത്തില്‍ മുങ്ങിയപ്പോള്‍
പ്രണയത്തിന്റെ മാലാഖകള്‍ ചുറ്റിലും ചിറകേറി 
ആത്മാവിന്റെ ചെയ്തികളെ സ്തുതിച്ചിരുന്നു

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ചില്ലകളുടെ തണല്‍ തേടി
വാരിയെല്ലുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നമ്മള്‍ ദിവ്യമായ ഹൃദയരഹസ്യങ്ങള്‍
കാത്തുവച്ചിരുന്നതും നിനക്കോര്‍മ്മയുണ്ടോ?

നമ്മള്‍ പിന്നിട്ട നടവഴികളും കാടും ഓര്‍മ്മയില്ലേ?
കൈകോര്‍ത്തു തലചേര്‍ത്തു നമ്മളൊഴുകിയപ്പോള്‍    

പരസ്പരം നമ്മളെ ഒളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ?

പ്രിയേ, വിടചൊല്ലിപ്പിരിഞ്ഞ നിമിഷം ഓര്‍ക്കുന്നുവോ?
കടലോളം ആഴമുള്ള ചുംബനം നീയെന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ച്ചേര്‍ത്തു
ആ ചുടുചുംബനം...
പ്രണയാതുരമായ ചുണ്ടുകളുടെ സംഗമം
നാവിനറിയാത്ത സ്വര്‍ഗീയനിഗൂഡതകളുണ്ടെന്ന്‍  
എന്നെ ചൊല്ലിപ്പഠിപ്പിച്ചു

ഭൂമിയെ ഭൂമിജനാക്കിയ വിഭുവിന്റെ തപ്തശ്വാസം പോലെ
ആ ചുംബനം ഒരു നെടുനിശ്വാസത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു

എന്റെ ആത്മാവിനെ ഉത്കൃഷ്ടമാക്കി ആ നിശ്വാസം
ആത്മീയതയുടെ പ്രപഞ്ചത്തിലെത്തിച്ചു
ഒന്നിനി കാണും വരെ ആ നെടുവീര്‍പ്പ്
എന്നില്‍ തളം കെട്ടിയിരിക്കും

തെരുതെരെ നീയെന്നെ ചുംബിച്ചതോര്‍ക്കുന്നു
കവിളിലൊഴുകിപ്പടര്‍ന്ന കണ്ണീര്‍ക്കണങ്ങളില്‍ നീ പറഞ്ഞു...

"ഭൂലോകജന്മത്തിലെ കടമകളുടെ തീരം തേടി
ഭൗമശരീരങ്ങള്‍ തുഴഞ്ഞകലണമെന്ന്...

എന്നാല്‍ സ്നേഹക്കൈകള്‍ ഇഴചേര്‍ത്ത അതിന്റെ ജീവസ്സാരം  
മരണത്തില്‍ ദൈവം ആത്മാക്കളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നവരെ നിലനില്‍ക്കുമെന്ന്"

"പോകൂ പ്രിയനേ...
 
സ്നേഹം നിന്നെ അവളുടെ പകരക്കാരനാക്കി
എന്തെന്നാൽ, അവള്‍ തന്റെ അനുയാത്രിയ്ക്ക്
ജീവിതത്തിന്റെ മധുപാത്രം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു...

എന്റെ ഒഴിഞ്ഞ കരങ്ങള്‍ക്ക്‌, നിന്റെ പ്രേമം എന്നും
സ്വാന്തനിപ്പിക്കുന്ന മണവാളനായിരിക്കും;
നിന്റെ ഓര്‍മ്മകൾ...
അതെന്റെ അനശ്വര മാംഗല്യമായിരിക്കും"

എന്റെ ഇതര സ്വത്വമേ, നീയിപ്പോള്‍ എവിടെ?
നിശയുടെ നിശ്ശബ്ദതയില്‍ ഉറക്കം നശിച്ചിരിക്കുന്നോ?
എന്റെ ഓരോ ഹൃദയത്തുടിപ്പും അനുരാഗവും
തെളിവാര്‍ന്ന കാറ്റായി നിന്നെ തഴുകിപ്പറയട്ടെ... 

ഓര്‍മ്മകളില്‍ നീയെന്റെ മുഖം താലോലിക്കുന്നുവോ?
പ്രിയേ, എന്‍റെ രൂപം ഇന്നെനിക്കു അന്യമായിരിക്കുന്നു...
വിഷാദത്തിന്റെ നിഴല്‍ എന്നില്‍ കരിപടര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു..

നിന്റെ ഭംഗി നിഴലിച്ചിരുന്ന എന്റെ കണ്ണുകളെ
ഇന്നു തേങ്ങലുകള്‍ ഗ്രസിച്ചിരിക്കുന്നു
നീ തേന്‍ പുരട്ടിയ ചുണ്ടുകള്‍
ഇന്നു വാടിക്കരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...

ഓമലേ, നീ എവിടെയാണ്? നീ എന്റെ രോദനം കേള്‍ക്കുന്നുവോ?
കടലിനും അപ്പുറത്തിരുന്നു? നീയെന്റെ ആവശ്യം അറിയുന്നുവോ?
എന്റെ ക്ഷമയുടെ പരപ്പു നീ തിരിച്ചറിയുന്നോ?

മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ യുവത്വത്തിന്റെ
ജീവശ്വാസം നിന്നില്‍ നിറയ്ക്കാന്‍ കഴിവുള്ള 
അരൂപികളുണ്ടോ, ഈ അദൃശ്യവായുവിൽ‍?

എവിടെയാണു നീ സുരമ്യതാരമേ?
ജീവിതം ദുര്‍ഗ്രഹതയുടെ
മാറിടത്തില്‍ കിടത്തി
എന്നെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു...

നിന്റെ ചിരി ദിഗങ്ങളിലേക്ക് പറത്തിവിടൂ... അതെന്നെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കട്ടെ...
നിന്റെ  സൗരഭ്യം വായുവില്‍ അലിയിക്കൂ... അതെന്നെ നിലനിര്‍ത്തട്ടെ ...

പ്രിയേ, നീ എവിടെ?
സ്നേഹം എത്രമേല്‍ വിശാലം...
ഞാന്‍ എത്രയോ ചെറുതും!

---

ഇതു ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്റെ A Lover's Call എന്ന കവിതയുടെ വിവര്‍ത്തനം ആണ്. ഷിജു എന്ന ചങ്ങാതി  ഇതു തര്‍ജ്ജമ ചെയ്യാമോ എന്നു ബസ്സില്‍ ചോദിച്ചിരുന്നു. അതിനു ഞാന്‍ മറുപടി എഴുതിയത് പോസ്റ്റ്‌ ആക്കി.

മൂല കവിത താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

A Lover's Call   XXVII by Khaleel Jibran


Where are you, my beloved? Are you in that little
Paradise, watering the flowers who look upon you
As infants look upon the breast of their mothers?

Or are you in your chamber where the shrine of
Virtue has been placed in your honor, and upon
Which you offer my heart and soul as sacrifice?

Or amongst the books, seeking human knowledge,
While you are replete with heavenly wisdom?

Oh companion of my soul, where are you? Are you
Praying in the temple? Or calling Nature in the
Field, haven of your dreams?

Are you in the huts of the poor, consoling the
Broken-hearted with the sweetness of your soul, and
Filling their hands with your bounty?

You are God's spirit everywhere;
You are stronger than the ages.

Do you have memory of the day we met, when the halo of
You spirit surrounded us, and the Angels of Love
Floated about, singing the praise of the soul's deed?

Do you recollect our sitting in the shade of the
Branches, sheltering ourselves from Humanity, as the ribs
Protect the divine secret of the heart from injury?

Remember you the trails and forest we walked, with hands
Joined, and our heads leaning against each other, as if
We were hiding ourselves within ourselves?

Recall you the hour I bade you farewell,
And the Maritime kiss you placed on my lips?
That kiss taught me that joining of lips in Love
Reveals heavenly secrets which the tongue cannot utter!

That kiss was introduction to a great sigh,
Like the Almighty's breath that turned earth into man.

That sigh led my way into the spiritual world,
Announcing the glory of my soul; and there
It shall perpetuate until again we meet.

I remember when you kissed me and kissed me,
With tears coursing your cheeks, and you said,
"Earthly bodies must often separate for earthly purpose,
And must live apart impelled by worldly intent.

"But the spirit remains joined safely in the hands of
Love, until death arrives and takes joined souls to God.

"Go, my beloved; Love has chosen you her delegate;
Over her, for she is Beauty who offers to her follower
The cup of the sweetness of life.
As for my own empty arms, your love shall remain my
Comforting groom; your memory, my Eternal wedding."

Where are you now, my other self? Are you awake in
The silence of the night? Let the clean breeze convey
To you my heart's every beat and affection.

Are you fondling my face in your memory? That image
Is no longer my own, for Sorrow has dropped his
Shadow on my happy countenance of the past.

Sobs have withered my eyes which reflected your beauty
And dried my lips which you sweetened with kisses.

Where are you, my beloved? Do you hear my weeping
From beyond the ocean? Do you understand my need?
Do you know the greatness of my patience?

Is there any spirit in the air capable of conveying
To you the breath of this dying youth? Is there any
Secret communication between angels that will carry to
You my complaint?

Where are you, my beautiful star? The obscurity of life
Has cast me upon its bosom; sorrow has conquered me.

Sail your smile into the air; it will reach and enliven me!
Breathe your fragrance into the air; it will sustain me!

Where are you, me beloved?
Oh, how great is Love!
And how little am I! 

അമ്മദിനം

അമ്മയ്ക്കെന്നും മകന്‍ദിനം
എനിക്കു വല്ലപ്പോഴും അമ്മദിനം

ഒരു ചെറുതരിയായി ഉരുവായി
ഉലയാതെ ഉടയാതെ കാത്ത്
ചോര കൊടുത്തു ചുമന്ന മുതല്‍
അമ്മയ്ക്കെന്നും മകന്‍ദിനം


ഇരുള്‍ കുടിച്ചു, പകല്‍ കൊതിച്ചു
പൊരുള്‍ തിരഞ്ഞു  ഞാനിരുന്നു
തുണയിരുന്നു ചെറുതുടിപ്പു താളമെണ്ണി
ഏകാന്തതയില്‍, ഏകത്വബന്ധമായ്     

ഒടുവില്‍, നൊമ്പരം നല്‍കി, യുടല്‍
പകുത്തെതെ, ന്നസ്തിത്വമോഹം
പിന്നെ സ്നേഹം വലിച്ചു കുടിച്ചു വളര്‍ന്നു ഞാന്‍
ചെറുതായി അമ്മയെന്‍ "പരിധിക്കു വെളിയിലായ്"

ഇന്നമ്മ ദിനം. ഒരു നിമിഷം, ഒന്നു ഫോണ്‍ ചെയ്യട്ടെ...

നാഴികനീണ്ട ഫോണ്‍ (വീണ്‍?) വാക്കുകള്‍
പാതിമാഞ്ഞ സ്ലേറ്റില്‍ വരക്കോലം തൊട്ട്
"ഇതമ്മയാണെ"ന്നൊളികണ്ണു നോക്കി
നാണിച്ചൊരു നിമിഷാര്‍ദ്ധമേകിയോ?

രണ്ടാം തരത്തില്‍ തീരാവിശേഷങ്ങള്‍
തുള്ളിപ്പറഞ്ഞൂ നായ്ക്കുട്ടിയായി ഞാന്‍
മൊഴിക്കഷണങ്ങ‍ള്‍ പെറുക്കിയെടുക്കുവാന്‍
ഇന്നാ നായ്ക്കുട്ടിയില്ലയെന്‍ കൂട്ടിന്...

എന്നിട്ടും,
"വല്ലോം കഴിച്ചോ?"യെന്നു പാല്‍ ചുരന്ന്
ഇടറിയ സ്വരത്തില്‍ രാഗമിട്ട്
"സുഖമോ കുട്ടി"യെന്നു താരാട്ടു പാടി
ഇന്നും മനസ്സിന്‍ തൊട്ടിലാട്ടിയെന്നമ്മ

അമ്മയ്ക്കെന്നും മകന്‍ദിനം
എനിക്കു വല്ലപ്പോഴും ഒരമ്മദിനം

---

ട്രാഫിക്‌ ലൈറ്റ്

യൗവനത്തില്‍ എനിക്ക്  പച്ച  ജീവന്റെ  തുടിപ്പായിരുന്നു

അന്ന് തിരക്കിനെ ത്യജിച്ചു നീയെന്നെ പുല്‍കാന്‍  വെമ്പി

എത്ര  പെട്ടെന്നാണ്  നീ എന്നിലേക്കടുത്തത്

പക്ഷെ എന്നെ പ്രാപിച്ച ക്ഷണത്തില്‍

ഒരു പെണ്‍ ചിലന്തിയുടെ ദുഷ്ടതയോടെ

നീ നിഷ്കരുണം ഓടി മറഞ്ഞു

ഒരിക്കല്‍...

എന്‍റെ തൊട്ടരികെ വന്ന്‍  

ദൃഷ്ടി തരാതെ

വശം തിരിഞ്ഞു പോകുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു

നീയെപ്പോഴും ചിരിച്ചു കൈവീശി പോയി

പക്ഷെ ഒരിക്കലും എന്നെ കാത്തുനിന്നില്ല

ശരിക്കും നിന്റെ ഇഷ്ടം കപടമായിരുന്നോ?


എന്‍റെ പച്ചപ്പു ക്ഷണികമാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു...
പതുക്കെ എന്റെ അസ്ഥികള്‍ പഴുത്തു മഞ്ഞച്ചു

ഞാന്‍ മരിക്കുമെന്നുറപ്പായപ്പോള്‍

അതിവേഗത്തില്‍ നീയെന്നെ കടന്നു പോയി
പരിഭവമില്ല… എന്നാലും, മനസ്സിലൊരു വിങ്ങല്‍
നിന്നെ അനുഗമിച്ച അയല്‍ക്കാരിപ്പെണ്ണ്
സ്വല്പം താമസിച്ചു പോയിരുന്നു

ഞാന്‍ ഊര്‍ദ്ധശ്വാസം വലിക്കുന്ന നേരത്താണ്

അവള്‍ ഇതുവഴി വന്നത്
അതുകൊണ്ട് ആസന്നമരണനായ എന്നെ
ചവുട്ടിക്കടക്കാന്‍ വയ്യാതെ
ശപിച്ചു കൊണ്ട്  അവള്‍ കാത്തു നിന്നു

ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ രക്തം ഛര്‍ദ്ദിച്ചു  ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു

എന്റെ ശരീരം ചുവപ്പു ചോരയില്‍ കുളിച്ചു
അങ്ങനെ ഞാന്‍ മരിച്ചു...
അസഹിഷ്ണുക്കളായ നിന്റെ ബന്ധുക്കള്‍
എന്റെ ശവം എടുക്കാന്‍ അക്ഷമരായി
പക്ഷെ നീ ഒരു നോക്കു കാണാന്‍ വന്നില്ല
എന്നാലും എനിക്കു പരിഭവമില്ല

പിന്നെ ഞാന്‍ പുനര്‍ജനിച്ചപ്പോള്‍
എന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ എനിക്കെന്നോട് പറയണമെന്നുണ്ട് 
പക്ഷെ മരിച്ചു ജനിച്ച ആത്മാക്കള്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മകളില്ലല്ലോ
അതുകൊണ്ട് ഇനിയും നിന്നെ കാത്ത് ഞാന്‍ പച്ചയായി...

അന്തര്‍മുഖത്വം

മേഘപ്പുരകള്‍ ചോര്‍ന്നൊലിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ടുനാളായി
പുരപ്പുറത്തു തകൃതിയായ ചെണ്ടമേളം  
താളം മുറുകിയും അയഞ്ഞും
മിന്നലിന്റെ അലങ്കാരപ്പണികള്‍ 
മദ്ധ്യേ കാതടപ്പിക്കുന്ന കതിനകള്‍   
വാരിക്കോണുകളില്‍ കുംഭീതുണ്ഡങ്ങള്‍
തിടമ്പെടുത്ത കദളീപത്രങ്ങള്‍
തെങ്ങോലവെഞ്ചാമരങ്ങള്‍
മേല്‍പ്പുരത്തുമ്പില്‍  നീര്‍ത്തോരണങ്ങള്‍
മഴവില്ലിന്‍റെ കുടമാറ്റവിസ്മയം
നുരപ്പോളകളുടെ ജനസഞ്ചയം
പുറത്ത് മഴപ്പൂരം പൊടിപൊടിക്കുന്നു.

പക്ഷെ പൂരദൃശ്യങ്ങള്‍ വെടിഞ്ഞു
കരിമ്പടത്തിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടില്‍ തപ്പി  
ഇല്ലാസ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് ഇലയിട്ടു
എന്നിലേക്ക്‌ എന്നെ നേദിച്ച്
ഉറക്കം കാത്തിരിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം

ത്രിശങ്കു

പ്രവാസത്തിന്‍റെ അഭംഗുരപ്രയാണത്തില്‍ ...

ഇടയ്ക്കെവിടെയോ ചടച്ച ഒരു പകലുറക്കം...

ശരീരപിണ്ഡം കസാലയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു

ചേതന സ്വപ്നാടനത്തിലെ തൂവല്‍ക്കനമായി...

അബോധതയില്‍ പൊട്ടിവിടര്‍ന്ന അപ്പൂപ്പന്‍ താടികള്‍

ഇളകിയൊട്ടിയത് അങ്ങു ദൂരെ ഓലത്തുമ്പില്‍

ഉച്ചക്കാറ്റിനു ഗതിവേഗം... നെല്‍വരികള്‍ക്കു എളിമ

മുടിയഴിച്ചു വെയില്‍ കായുന്ന കല്പവൃക്ഷങ്ങള്‍

ഉച്ചിയില്‍ പേന്‍ചികയുന്ന വയല്‍ക്കാക്കകള്‍

അടക്കം പറഞ്ഞുപോകുന്ന കരിമാഷിച്ചാന്തുകള്‍

തെളിനീരുറവയില്‍ പാദം പൂഴ്ത്തിയിരുന്നപ്പോള്‍

കണ്ണാടിമീനുകള്‍ കാലടികളെ കിക്കിളിപ്പെടുത്തി

ഉണ്ട്, ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട് എന്‍റെ തണല്‍ മരം

കലപില മരത്തണലില്‍ എന്നെ മേയാന്‍ വിട്ടു ഞാനും ...

എന്തൊരു സ്വസ്ഥത...

പിന്നെ, ക്ഷണികമായ ആ ദിവാസ്വപ്നം അലിഞ്ഞില്ലതായി...

---

പിന്നൊരുനാള്‍...

എന്‍റെ ശരീരവും ആ തണലു തേടിപ്പോയി... പക്ഷെ...

ഒറ്റക്കയ്യന്‍ ലോഹപ്പിശാച് എന്‍റെ അവസാന തുരുത്തും ചുരന്നെടുക്കുന്നു...

ചുരത്താത്ത സ്തനങ്ങള്‍ കടഞ്ഞു രുധിരപാനം ചെയ്യുന്നു...

എവിടെയും രക്തം വാര്‍ന്നു കട്ടപിടിച്ച ചെമപ്പ്...

ഞാന്‍ ദൈവങ്ങളുടെ സ്വന്തം നാട്ടിലാണ്...

മന്ത്രം കാച്ചിയ വര്‍ണ്ണച്ചരടും , കുരിശുമാലയും,

നിസ്കാരത്തഴമ്പുമുള്ള മനുഷ്യരൂപങ്ങള്‍ ചുറ്റിലും‍...

മനുഷ്യത്വം അന്യം നിന്നു പോയിരിക്കുന്നു...

ഒടുവില്‍ എന്‍റെ തണല്‍ മരം...

അതു കട പുഴകിയിരുന്നു, ദലങ്ങള്‍ കരിഞ്ഞിരുന്നു..

വേരുകള്‍ മുറിഞ്ഞു പോയിരുന്നു... കൂട്ടത്തില്‍ എന്റേയും...

അന്ധകാരത്തില്‍ പരിചിത മുഖങ്ങളെ ഞാന്‍ തേടി...

ഭ്രാന്തന്‍ വേഗത്തില്‍ ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന രൂപങ്ങള്‍ക്കു നടുവില്‍

ഞാന്‍ ഇഴയുമ്പോള്‍...

ഒരു പഴയ പരിചയക്കാരന്‍ വിരല്‍ ചൂണ്ടി...

"എന്നാ തിരിച്ചു പോകുന്നത്?"

ലവന്റെ ലത്‌

ലവനു എല്ലാം തമാശയായിരുന്നു
ലവന്റപ്പന് നിരാശയായിരുന്നു
പക്ഷെ ലവന്റമ്മയ്ക്കു വിശ്വാസമായിരുന്നു...
ലവന്റപ്പന്‍ ലവന്റെ മുഖലക്ഷണം പറഞ്ഞു
അലസന്‍, മടിയന്‍, കൊള്ളരുതാത്തവന്‍...
ലവനു ലതും തമാശയായിരുന്നു
പക്ഷെ ലവന്റമ്മ ലതു വിശ്വസിച്ചില്ല.
ലവന്റെ ലഗ്നം ലുബ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്, ലതു ശരിയാകും...


ലവന്‍ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ പോയി
ലവനെല്ലാം തമാശയായിരുന്നു
ലവനെ നന്നാക്കാന്‍ ലവര്‍ തന്ത്രങ്ങള്‍ മെനഞ്ഞു... ഊര്‍ജതന്ത്രം, രസതന്ത്രം... അങ്ങനെ ചില തന്ത്രങ്ങള്‍

രസതന്ത്രം... നല്ല രസമായിരിക്കുമെന്നു ലവന്‍ കരുതി.
ലായനി, ലായകം, ലവണം, ത്വരകം, ദ്രവണാങ്കം,ക്വഥനാങ്കം, ലത്‌, മറ്റേത്
ലവനു ലതൊന്നും ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല


ഊര്‍ജതന്ത്രം... ഊര്‍ജം കിട്ടുമെന്നു ലവന്‍ കരുതി
കണിക‍, കാചം, കാന്തം, കുതിരശക്തി, ഘര്‍ഷണം, കുന്തം, കുടച്ചക്രം... .
ലതും ലവനു ദഹിച്ചില്ല


ജൈവശാസ്ത്രം... ലതില്‍ തന്ത്രമില്ലെന്നു ലവന്‍ കരുതി
അമീബ, അകശേരു, കോശം, ക്ലോറോഫില്‍, പരാഗം, ഷഡ്പദം...
ലതും ലവനു പിടിച്ചില്ല.

പിന്നെ ലവനൊന്നും ഓര്‍മ്മയില്ല.
ഭാഷ, വ്യാകരണം, ചരിത്രം. ഭൂമിശാസ്ത്രം, അങ്കഗണിതം, ബീജഗണിതം, ക്ഷേത്രഗണിതം. ജ്യാമിതി, ത്രികോണമിതി അങ്ങനെന്തെക്കെയോ...


ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ലവന്റമ്മ വിളക്കു തെളിച്ചു, ശകുനം നോക്കി ലവനെ പരീക്ഷയ്ക്കയച്ചു...
ചോദ്യപ്പേപ്പര്‍ കണ്ടു ലവന്‍ തരിച്ചു
പൂജ്യപ്പേപ്പര്‍ വാങ്ങി തിരിച്ചു
ലവനു ലതും തമാശയായിരുന്നു


ലവന്റെ സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പുമുടക്ക്
ലവനു ലതു നന്നേ പിടിച്ചു
ലവന്‍ പഠിപ്പു മുടക്കാന്‍ തുടങ്ങി
ലവനു രസം പിടിച്ചു

---

നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞു....
ലവനിപ്പോള്‍ ലതിന്റെ മന്ത്രിയാണ്
ലവന്മാര്‍ ലതു പഠിക്കണം എന്നു ലവന്‍ പറയും
ലവന്‍ ലതും തമാശയായിരുന്നു
എന്നാല്‍ ലവന്മാര്‍ എന്തിനാണ് ലതൊക്കെ പഠിക്കുന്നതെന്നു ലവനിപ്പോഴും മനസ്സിലായിട്ടില്ല.

തല്ലിക്കൊഴിച്ച പൂക്കളേ, മാപ്പ്...

ഇന്നു നവമ്പര്‍ 14, ശിശുദിനം... അനാഥബാല്യങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി ഒരു നിമിഷം.

ആരാന്റെ ചുമലേറി ഫോട്ടോ കടപ്പാട് photo.monkey

പ്രഭാതമഞ്ഞിന്‍റെ പരിശുദ്ധിയുള്ള ചെമ്പനീര്‍പ്പൂക്കളേ,

ചില്ലകള്‍ നിങ്ങളെ വേര്‍പെടുത്തിയോ?

വിടരാന്‍ വെമ്പിയ നിങ്ങളെ കപടമു‌ല്യങ്ങള്‍ വിഷക്കാറ്റൂതി ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു...

അവ ചോര തുപ്പുന്ന തെയ്യങ്ങളായി സ്വപ്നങ്ങളെ പേടിപ്പെടുത്തി...

സ്വാര്‍ത്ഥത പൊയ്ക്കാലുകളില്‍ ‍നൃത്തമാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു

പകല്‍മാന്യതയുടെ മെഴുകു തേച്ച പോയ്മുഖങ്ങള്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങി.

രാത്രിമറവില്‍ അവര്‍ വികൃതരൂപികളായി തിമിര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചു...

നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെ തല്ലിക്കെടുത്തി.

---

എങ്കിലും കുരുന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളേ,

എന്തിലും നന്മ മാത്രം കാണുന്ന നിങ്ങള്‍ നെറികെട്ടവര്‍ക്കു മാപ്പു കൊടുത്തുവോ?

നിങ്ങള്‍ എത്ര ഭംഗിയായി ചിരിക്കുന്നു...

സ്നേഹം മാത്രം ചുരത്തുന്ന നിങ്ങള്‍ ചുറ്റും നിറമുള്ള വെളിച്ചം പകര്‍ന്നു...

ഇതാ ഒരിറ്റു സ്നേഹത്തിന്റെ കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളികള്‍...

ഇതു മാത്രമേ തരാനുള്ളു‌...

നിങ്ങളുടെ വരണ്ട പിഞ്ചു ദലങ്ങള്‍ അവ നനച്ചെങ്കില്‍...

നിങ്ങളുടെ പ്രകാശം പരത്തുന്ന ചിരി മായാതിരുന്നെങ്കില്‍...